Tjing Tjing (Roosbeef & André Manuel) + TaminoNederland
Tjing Tjing. Het geluid van een fietsbel. Met een spraakgebrek. Weet ik het, geen idee waar die naam vandaan komt. Belangrijker dan waar die naam vandaan komt is wie er achter zitten. En dat weet ik wel. Dat zijn namelijk Roos Rebergen en André Manuel. En laten dat nu twee van de leukste muzikanten zijn uit het Nederlandse taalgebied.
André Manuel zag ik voor het eerst op tv, tijdens een uitzending van Twee Meter Sessies, zo rond de eeuwwisseling. Hij speelde met Krang -zijn toenmalige band- en zat achter een heel klein orgeltje. De drummer gebruikte een vuilnisbak, weet ik nog. Soms ben je in één keer fan en dit was zo'n moment. Ze zongen over kraaien en dat vind ik nog altijd mooi. In de jaren daarna zag ik cabaretvoorstelling van hem, waarbij hij mensen uit zaal wist te jagen door de grofheid van de grappen. Ook zag ik hem op Noorderslag, ergens diep in de nacht. Hij zat weer dat achter kleine orgeltje, met een gitaar op schoot en een halve liter Grolsch binnen handbereik. Een bierlurkende tukker met gammele liedjes en messcherpe teksten. Het perfecte oplapmiddel voor lange avond met gezapige Nederlandse bandjes.
Roos Rebergen en de twintig jaar oudere Manuel kennen elkaar al heel erg lang. Ze was als meisje al fan, zo liet ze optekenen in een interview. Zo kwam Manuel een keertje op bezoek, waarbij de nog jonge Roos boven in haar kamertje 'toevallig' hard stond te zingen, in de hoop ontdekt te worden. Ik denk niet dat het per se aan dat impromptu optreden heeft gelegen, maar met haar carriere is het gelukkig goed gekomen. Roos is één van de leukste verschijningen op de Nederlandse podia. Als Roosbeef debuteerde ze in 2007 met het prachtig getitelde 'Ze willen je hond wel aaien, maar niet met je praten', waarop ze bedrieglijk eenvoudige liedjes speelde en vooral schitterend met tekst speelde. Het meisje met rood geverfd haar was een verademing binnen de Nederlandstalige pop en dat is ze nog steeds. Al is haar haar niet meer rood geverfd. Vorig jaar verliet ze platenlabel Excelsior en maakte met 'Kalf' een werkelijk prima plaat, waarop ze *kuch* volwassen klinkt, zonder het speelse en het absurdistische te verliezen.
Dat deze twee nu eindelijk een plaat hebben gemaakt is een geval van 'heeft zo moeten zijn'. Natuurlijk kennen ze elkaar al lang, maar ook als ze vreemden voor elkaar waren geweest was de klik overduidelijk geweest. Rebergen en Manuel zijn beiden taalgekken, die op prachtige wijze met woorden kunnen spelen. 'Bang zullen ze leven' kwam vorige maand uit. Niks geen emo of folky gitaartjes, maar gewoon stevige, klassieke rock. Met solo's enzo. En weet je wat het mooiste van die plaat is? Niet alleen die teksten, maar die twee stemmen. Dat grommende van Manuel en het zachte van Roos. Het past perfect. Vanavond krijg je 'geen poetisch geneuzel,' zoals ze zelf zeggen.'Hard en mooi zal het worden en de gitaren zullen gieren'. Ik hou ze eraan.
Bart