Viet Cong + TV WonderCanada
Viet Cong is een nieuwe Canadese post-punk band uit Calgary, die in het begin van dit jaar de eerste gelijknamige plaat heeft uitgebracht op het in Vera welbekende Jagjagjuwar label (van onder andere Black Mountain, Bon Iver, Dinosaur Jr, Pink Moutaintops). Het is lastig om zo maar even te vatten wat Viet Cong op deze plaat laat horen. Niet omdat de factor experiment de factor song in de weg zit - integendeel - maar omdat Viet Cong een bak uiteenlopende invloeden naadloos weet te integreren in boeiende gevarieerde post-punknummers, terwijl toch een duidelijke Viet Cong eenheid bewaard blijft.
Aan de basis van Viet Cong staat een soort van hedendaagse noisy en psychedelische post-punk met echo's uit het verleden van 80-ies bands als Echo & The Bunnymen, Joy Division, Bauhaus en Simple Minds en is de band bovendien schatplichtig aan pre-punk/new wave pioniers Television (of zou je dat avant-post-punk moeten noemen?). Tegelijk hangt er ergens een sixties psychedelica sfeertje, kun je in de gitaren ook iets als The Feelies ontdekken, hoor je melodieën als bij Guide By Voices of gaat het weer richting gothic. En dan beklemtoon ik nog een keer dat Viet Cong er dan een stuk noisier op los beukt, terwijl er aan de andere kant net zo goed op een dwarse manier even instrumentaal weggemijmerd kan worden - en dat dan vaak binnen hetzelfde nummer.
De band onstaat als zanger/bassist Matt Flegel en gitarist Monty Munro in 2011 in Europa touren als leden van de band van singer/songwriter Chad VanGaalen. Flegel komt uit de dan pas opgedoekte noisy art-rock band Women (wier platen werden geproduceerd door VanGaalen) en Munro uit Labcoast. Ze hebben ideeën voor een nieuw op te richten band, maar daar komt het pas van als in 2012 vriend en Women-gitarist Christopher Reimer plosteling in zijn slaap overlijdt. De twee beseffen dan terdege, dat het leven maar eindig is en dat ze geen tijd te verliezen hebben. Ze recruteren Women-drummer Mike Wallace en gitarist Danny Christiansen met wie Flegel en Wallace al een Black Sabbath cover band (!) delen en beginnen te jammen in een kelder.
Dat duurt ongeveer zo heel 2013 en dan wordt de eerste EP 'Cassette' uitgebracht. Vanwege het veelzijdige muzikale huzarenstukje pikt het alternatieve Pitchfork magazine de band meteen op: "Viet Cong do many things, and they do it all very well." Tijdens de tours die erop volgen worden de nummers voor het zelfgetitelde debuutalbum 'Viet Cong' gemaakt, waarop de band alle invloeden tot een meer coherente eenheid weet te smeden en wederom lovende kritieken krijgt. Na het uitbrengen van de plaat tourt Viet Cong het afgelopen jaar meteen opnieuw en maakt indruk op het SXSW festival. In Nederland staat Viet Cong dan exclusief op het afgelopen Lowlands festival, maar gelukkig voor de liefhebbers van een intiem en rauw clubconcert bezoekt de band dit najaar tussen festivals als Le Guess Who, Sonic City en All Tomorrow's Parties door ook ons eigen Vera.
Als je de post-punkers van Viet Cong in Vera gaat zien, dan is dat ondanks het korte bestaan van de band voor het laatst onder die naam. Hoewel de band gelooft in artistieke vrijheid is met name de kritiek uit de Vietnamese gemeenschap in de USA de druppel geweest om toch maar onder een andere vlag te gaan varen. "Ons doel is muziek maken, we hoeven niet zo nodig mensen te kwetsen". Dus je kunt na het optreden niet tegen je kennissen zeggen: "Wat ik nu in Vera heb gezien, Viet Cong! Geweldig! Moet je de volgende keer ook heen gaan!" Nee, ze moeten gewoon nu gaan.
Aan het begin van de avond is er eerst het Amsterdamse TV Wonder. De debuut EP 'Bird Sounds' is onlangs uitgebracht en is gevuld met scherpe en dissonante gitaarsongs, die doen denken aan Sonic Youth's Goo en zijn beïnvloed door bands als Parquet Courts en het hierboven genoemde Women. In haar korte bestaan weet de band al te spelen voor bands als Protomartyr, White Fence, Cold Pumas en nu dus Viet Cong.
Dikkie.