Nog geen anderhalf jaar geleden kwam Wand uit Los Angeles een avondje langs. Ik was er zelf  niet bij en daar heb ik spijt van. Het was één van de betere optredens van vorig jaar, zo hoorde ik achteraf en er werd me vorige week nog verzekerd dat het stiekem zelfs het beste was dat in 2015 bij ons te zien was. Reden genoeg om de mannen weer snel terug te vragen.

Grappig, eigenlijk, want zo lang is de band nog helemaal niet bezig. Wand -de bandnaam moest zo algemeen mogelijk zijn- bestaat krap aan drie jaar. Maar de verwachtingen zijn hoog. De drie albums die de band uitgebracht zijn alle drie de moeite meer dan waard. Waar de behoorlijk psychdelische garagerock op plaat al regelmatig prettig uit de bocht vliegt gaat het er live nog net even harder en chaotischer aan toe. Wand klinkt -ik citeer onze favoriete platenboer- alsof Thee Oh Sees er met de liedjes van Pink Floyd vandoor zijn gegaan. 

Dat prettig gestoorde geluid wordt gemaakt door een band die op allerlei manieren gelieeerd is aan de al net zo spannende scene uit LA. Zanger en songschrijver Corey Hanson speelde onder andere in Together Pangea, The Meatbodies en met Mikal Cronin voor dat hij met Wand van start ging. De eerste plaat -'Ganglion Reef'- werd uitgebracht op het label van Ty Segall, met wie de band wie de band vervolgens op tour ging. Het tweede album -'Golem'- werd geproduceerd door Chris Woodhouse, die je weer kent van Thee Oh Sees en aantal verwante acts. Het derde album heet '1000 Days' en dat werd door de band zelf geproduceerd. Begin dit jaar maakten Hanson en drummer Evan Burrows deel uit van The Muggers, de nieuwste band van Ty Segall. 

Waar de band op 'Ganglion Reef' loodzware hardrockriffs aan psychedelica koppelde, neemt dat laatste element steeds meer de overhand. Als je naar '1000 Days' luistert denk je meer dan eens aan Syd Barrett en er duiken akoestische gitaren op, zoals in het mooie 'Morning Rainbow' dat de plaat afsluit. De muziek wordt daarmee speelser, luchtiger en melodieuzer. Dat staat dan weer lekker haaks op de thematiek van verloren liefdes en ander verdriet. 

Wand heeft de gitaar om de nek, maar de kop in de wolken. Spacen zoals het hoort en dan weer op aarde met een paar razende punkers. Het liefst in één liedje. Dit wordt mooi.

Bart

Home