Waxahatchee + Steve GunnUSA
Een keer in de zoveel tijd zie je twee namen op één VERA-poster, waarbij je je kunt afvragen wie van de twee de hoofdact is. Beide staan op toffe festivals en kunnen inmiddels de kleinere zalen op basis van hun klasse platen vullen, en in VERA samen op één affiche.
Waxahatchee is Katie Crutchfield, een sympathieke dame uit Birmingham, Alabama, al woont ze inmiddels alweer jaren in Brooklyn, New York. De invloed van dé indiepopmuzikantenwijk van de US is te horen, want waar de vorige twee platen nog sterk waren beïnvloed door haar afkomst - en tevens het worstelen met haar afkomst - klinkt ze op haar eerder dit jaar bij Merge Records verschenen 'Ivy Tripp' een stuk zelfverzekerder en meer uitgesproken. Voller en rockender, ook. Stond ze voorheen redelijk breekbaar in haar eentje haar liedjes te spelen, tegenwoordig vormt ze als Waxahatchee steeds vaker een band, waar ook haar zus Allison Crutchfield en haar vriend Keith Spencer in spelen (samen met Spencer speelt Katie ook in de rockende band Swearin').
Enkele maanden geleden maakte Waxahatchee tijdens de zondagmiddag op het bescheiden, maar boeiende Best Kept Secret veel indruk. Het breekbare van weleer was daar duidelijk afgeworpen en samen met haar band, bracht ze sterk door singer/songwriter beïnvloedde indiepop, met een geluid dat deed denken aan vroegere helden als Belly, The Lemonheads, Throwing Muses en The Raincoats. Maar ook een must voor liefhebbers van Cat Power of Sleater-Kinney.
Die bewuste zondag in juni speelde Steve Gunn ook op Best Kept Secret en ook hij maakte indruk. Gunn komt uit Philadelphia, Pennsylvania, maar woont eveneens in Brooklyn. Maar vergeleken met Waxahatchee is Steve Gunn wel wat andere koek. De basis van beide is een mooi Amerikaans geluid, maar wat ze met dat geluid doen verschilt enorm van elkaar. Bij Gunn hoor je de muziektraditie vooral in het hypnotiserende fingerpicking-werk op zijn gitaren. Zonder dat het te ver doordrijft in vervelende zie-mij-eens-virtuoos-met-een-gitaar-in-de-weer-gedoe.
De oplettende Groninger heeft Gunn al eerder kunnen zien, want in het najaar van 2014 stond hij in De Gym, eveneens in de Oosterstraat. In die dagen was Gunn de support van The War on Drugs tijdens een tour door Europa, maar stapte tijdelijk van de trein om in Brussel, Amsterdam en Groningen wat kleinere shows te doen. Hoogstwaarschijnlijk was deze opvallende tandem van hoofdact en support er, omdat The War on Drugs-voorman Adam Granduciel en Gunn elkaar kennen vanuit Philly en vanwege de gezamenlijke connectie met Kurt Vile - Steve Gunn was één van The Violators, Kurt Vile speelde eerder in The War on Drugs, maar dat mag ook in het midden worden gelaten. Die tour speelde Steve Gunn verrassender, interessanter en boeiender dan de plat-gewalste-paden-rock van The War on Drugs, althans wel op de avond dat ik ze zag. Maar soit, niet voor niets is 'Way Out Weather' één van de mooiste en meest bejubelde platen van 2014. Maar luister ook eens naar 'Time Off', ook heel mooi. Waardoor de indruk die Gunn op #BKS15 maakte, ook weer niet als een verrassing kwam.
De poster telt dus twee bijzonder interessante namen, waarbij de volgorde van de avond niet zo éénduidig als anders is. Kom daarom vroeg, zodat je niets van de avond gaat missen!
niek
Lees ook: Pitchfork review 'Waxahatchee - Ivy Trip'